گاهي فكر مي كنيم در زنداني اسيريم و هيچ راه نجاتي نداريم ،

گاهي دنيا مثل يك كوه روي دوشمان سنگيني مي كند،

...

يك دانه گندم زير خاك سفت زمين شروع به جوانه زدن مي كند . جوانه نازك و ترد آن كه با كمترين فشار از وسط نصف مي شود ؛ با قدرت خاك سفت بالاي سرش را مي شكافد و چشم به روي آسمان مي گشايد و به خورشيد سلام مي كند .

واقعا حيرت انگيز است .

چه قدرت و تواني در اين جوانه نرم و تازه است !

شايد اين باور اشتباه است كه هميشه قدرت را با سفتي و سختي معادل مي دانيم .

طبيعت به ما مي آموزد كه هر چه انعطاف پذيرتر و نرم تر باشيم موفق تر هستيم .

" تو كي وقت مي كني ..."

" من كه از بس گرفتارم فرصت سر خاراندن ندارم !"

" كي وقت خوندن ..."

" ورزش وقت مي خواد كه من ندارم "

...

اگر كاري را دوست داريم بايد برايش وقت بگذاريم .

بيشتر افراد منتظر مي مانند تا فرصتي ايجاد شود و آنگاه به فعاليت مورد علاقه خود بپردازند.

سوال اين جاست كه اين فرصت چگونه و توسط چه كسي ايجاد خواهد شد ؟

آيا فرصت يك موهبت آسماني است كه بايد نازل شود ؟

كمتر مي شنويم كه كسي از نبود فرصت براي خوردن و آشاميدن و خوابيدن شكايت كند .چرا ؟ چون ضرورت آنها را مي داند .

اوقات زندگي ما دست خود ماست ، هرگونه برنامه ريزي كنيم همان گونه سپري خواهد شد .

چقدر با شاهنامه آشنايي داريم ؟

آيا تا به حال يك صفحه از آن و يا يكي از داستان هاي آن را خوانده ايم ؟

شاهنامه سرشار از نكات مهم تاريخي است .

يكي از نكات جالب شاهنامه تولد رستم است كه به توصيه سيمرغ با شكافتن پهلوي مادر فرزند يل را به دنيا آوردند .

در واقع بسيار قبل از آن كه سزار را با اين روش دنيا بياورند .

و اين عمل را بايد رستمين بناميم نه سزارين !

اما افسوس كه ما ايراني ها به فرهنگ و تاريخ خود بسيار بي توجهيم .

ايكاش به جاي آن كه از شاهنامه و ديگر كتاب هايمان به عنوان دكور و پز روشنفكري دادن استفاده كنيم ، روزي يك صفحه از آنها را بخوانيم !

هر روز از صبح تا شب با موارد زيادي روبرو مي شويم كه سوال هاي بسياري را در ذهن ما ايجاد مي كنند .

عده كمي از افراد به دنبال جواب پرسش هاي خود مي روند .

اما عده زيادي از كنار پرسش هاي ذهني خود به سادگي عبور مي كنند و دغدغه ي يافتن جواب ندارند .

علت چيست ؟

چرا بعضي تشنه يافتن جواب و عده ي بسيار زيادي بي تفاوت اند ؟

آيا تا به حال به سوالي كه در ذهن تان ايجاد شده فكر كرده ايد ؟به اين كه چرا اين مورد براي شما سوال برانگيز بوده ؟

ايكاش همه از نعمت داشتن مادر برخوردار بودند .

ايكاش صورت هيچ كودكي خيس نمي شد از غم فراق مادر .

به درستي مي گويند كه كودك از مادر يتيم مي شود .

هيچ موجودي در دنيا نمي تواند جاي مادر را بگيرد .

مادر تنها كسي است كه اخمش ، قهرش ، تلخي اش ، ... باور نمي شود .

مادر مظهر عشق است .

روز مادر بر همه مادران خوب و مهربان به خصوص مادر گل خودم مبارك

والدين معتقدند كه جوانان بي تجربه و خام هستند و نياز به مراقبت و گوشزد كردن هاي مستمر دارند .

خدا مي داند كه حق با كداميك است ، هر دو حقيقت را مي گويند ؛ البته از منظر خود !

به اعتقاد من اگر محيط امن و دوستانه اي وجود داشته باشد رابطه والد و فرزند رابطه اي دوستانه و بر اساس احترام خواهد بود .

فرزند در صورت احساس امنيت (نبود سرزنش ، مسخره شدن ، دعوا ، توبيخ ... )رابطه دوستانه خود با والدين را گسترش خواهد داد .

تحت هر شرايطي از فرزندان مان حمايت كنيم و پشتيبان شان باشيم .

بر حسب سن و سالمان و شرايط موجود و ظرفيت عصبي مان رفتاري را در پيش مي گيريم كه به نظر بهترين مي آيد .

اما سالها بعد مي فهميم كه آن شرايط ويژه يك آزمون بوده و متاسفانه مردود شده ايم .

گذشت زمان اشتباهات ما را به ما مي فهماند . ولي چه دير !

ديگر فرصت جبران نداريم !

عذاب وجدان و شرمندگي مي شود يار هميشگي ما .

ايكاش مي توانستيم ..."

نگاه به گذشته و تحليل عملكردهاي مان گاهي ما را با اين حس و حال روبرو مي كند .

مراقب باشيم كه در آزمون هاي زندگي مردود نشويم .

در فرهنگ عوام ايراني ها خنده بد است و سبكي شخصيت مي آورد . هركس جدي تر باشد خوب تر است !چرا ؟

اما در فرهنگ ملي و ديني ما خنده يك موهبت الهي است و فرد خنده رو و بشاش در نزد خدا عزيز تر .

آيا خنده دليل مي خواهد ؟

خنده موجب شادي است .

شايد به همين دليل مي گويند :" بخند تا دنيا به روت بخنده "

خنده همانند پرچم سفيد ، نشانه صلح و آشتي است .

خنده موجب جلب دوستي ، استحكام روابط ، پر بارتر شدن كارهاي گروهي ، از بين بردن تعارضات بين فردي و ... مي شود .

خنده به معناي عبور از بحران است . هنگامي كه زمين مي خوريم بعد از بلند شدن و اطمينان از سالم بودن خود مي خنديم !

اگر در جامعه اي افراد نمي خندند ، يعني در آن جامعه بحران وجود دارد .

از نظر پزشكي ، افرادي كه سيستم تنفسي شان مشكل داشته باشد نمي توانند به راحتي بخندند .

خنده بر هر درد بي درمان دواست .

اگر از جايي خاطره اي نداشته باشيم ، بودن در آن محل حس خاصي به ما نمي دهد .

اگر خاطره اي با كسي نداشته باشيم ، با او بودن يا نبودن فرقي نمي كند .

يكي از دلايل لذت بردن از ديدار دوستان قديمي و يا اقوام ، همين داشتن خاطره است .

اين خاطره هاي ماست كه بين ما دلبستگي و وابستگي ايجاد مي كند .

از خودمان خاطره خوب به جا بگذاريم تا نه تنها در ياد ، بلكه در دل هم بمانيم .

اما واقعيت اين است كه در طول روز بارها و بارها تظاهر به چيزي مي كنيم كه نيستيم و نداريم !

از حرفي ناراحت و دلشكسته مي شويم ، ولي خود را بي تفاوت و عادي نشان مي دهيم .

چيزي را دوست نداريم ، اما خود را علاقه مند نشان مي دهيم .

خوشحال نيستيم ، ولي ظاهري شاد به خود مي گيريم .

حوصله مهمان نداريم ، اما با اصرار مهمان دعوت مي كنيم .

...

چرا ؟

يكي از دلايل تظاهر شايد اين باشد كه ياد نگرفته ايم خود واقعي مان باشيم . از بچگي به ما ياد داده اند كه جلوي ... مودب باش ، اين حرف را نزن ، نگو ، نكن ، ...

كمتر پيش مي آيد كه اطرافيان و خانواده حال واقعي ما را تاب بياورند و تحليل و قضاوت نكنند .

اگر قبول داشته باشيم كه بنيان هر جامعه اي خانواده است ؛ بنابراين لازم است كه از خانواده شروع كنيم .

از ما كه گذشت ، لااقل فرزندان مان را درست و با صداقت تربيت كنيم .

اما هر كسي كه وارد زندگي ما مي شود و يا در مرحله اي از زندگي با ما برخوردي دارد ، پيامي و درسي براي ما دارد و به مانند يك معلم است .

چه خوب است كه تشكر كنيم از همه آنهايي كه تاثيري بر زندگي ما گذاشته اند و موجب شده اند كه ايني باشيم كه اكنون هستيم .

البته در اين بين فرزندان خود را فراموش نكنيم .

به جرات مي شود گفت كه بچه ها معلماني بسيار تاثيرگذار براي والدين شان هستند .

با بچه ها دوباره رشد مي كنيم ، از آنها ياد مي گيريم و در وجود آنها زندگي ميكنيم .

تا به حال ديده ايد كساني را كه فرزندي  ندارند و در گذشته خود گرفتار مانده اند !

روز معلم مبارك

خانم خانه بعد از تميز كردن خانه ، همه زباله ها را بدون تفكيك و بصورت كاملا غير بهداشتي بيرون در مي گذارد و گربه ها هم به راحتي براي خوردن كمي غذاي مانده همه جا را بهم مي ريزند !

آقاي راننده در كمال آرامش ته سيگار و پوست تخمه و آجيلش را بيرون ماشين و توي خيابان مي ريزد !

...

اين نشان دهنده نوع برخورد ما با داشته هايمان است ؛ با خانه ، وطن و سرزمين مان .

به راحتي محيط زيست خود را تخريب مي كنيم ؛ حيواناتي را كه هم وطن ما هستند مي كشيم و محيط زندگيشان را نابود مي كنيم ؛ فضاي سبز خود را آلوده و از بين مي بريم .

و تنها زماني به ارزش و قيمت داشته هايمان پي مي بريم كه مورد تهديد واقع شود !

چرا ؟

آيا اين نوع رفتار برازنده يك انسان و يك ايراني است ؟

نوبتم رسيد و به اتاق پزشك رفتم .

گويا اشتباه كرده بودم ، مردي خميده با موهاي خاكستري و صورت پر چين و چروك نمي توانست همكلاسي من باشد .

موقع ترك اتاق از او پرسيدم كه آيا به مدرسه البرز مي رفتيد ؟

جواب داد : بله .

پرسيدم چه سالي فارغ التحصيل شديد ؟

گفت : سال 1359

گفتم من هم در همان كلاس بودم !

چشمانش را تنگ كرد و كمي به من خيره شد و گفت : شما چي درس مي داديد ؟ "

            (هفته نامه اميد جوان - سرك در دنياي مجازي )

چرا اغلب فكر مي كنيم گذر زمان روي چهره ما نقش نبسته است ؟

چرا هميشه خود را جوان تر از آنچه كه هستيم مي پنداريم ؟

شايد براي همه كس شرايط نقل مكان از شهري به شهر ديگر و يا از كشوري به كشور ديگري پيش نيايد .

اما بدون شك آن هايي كه اين موهبت را داشته اند مي دانند كه چه شانس بزرگي نصيبشان شده است .

مهاجرت ؛ يك دگرگوني اساسي در زندگي است . گويي از نو متولد مي شوي . قدم به دنيايي مي گذاري نا آشنا !

احساس مي كني مثل يك مار در حال پوست انداختني ؛ رشد مي كني و مثل فولاد آبديده مي شوي .

ابتدا حس غربت مي كني ؛ حس مي كني بين زمين و هوا معلقي .

اما آرام آرام مثل يك نهال ريشه مي دواني و محكم مي شوي .

و سرانجام روزي مي رسد كه حس مي كني از همان خاكي و وطن همانجاست .

اما مدتي است كه موقع خريد نه تنها حالم خوب نمي شود ، بلكه خراب تر هم مي شود .

گراني و افزايش هر روزه قيمت ها براي هيچ كس حال خوش نگذاشته است .

كالائي را كه چند روز پيش nتومان خريده بوديم ؛ امروز n+1000 تومان مي خريم .و نگراني هم سان كردن دخل و خرج دغدغه فكري همه كس شده است .

اما در ميان اين طوفان سهمگين گراني كه به هيچ كالائي رحم نمي كند ، شايد تنها خريدي كه كمي حال مان را خوب كند ، خريد كالاهاي فرهنگي (روزنامه ، مجله ،كتاب ، CD ، ...)است . كه نه تنها حالمان با احتساب  قيمتش بد نمي شود بلكه كمي هم تسكين بخش و آرام كننده است و لااقل خوراك فكري مان تامين مي شود .

ولي افسوس كه تنها چيزي كه بي رحمانه به زير تيغ صرفه جويي مي رود همين خوراك فكري است .

حيوانات در سختي بسياري زندگي مي كنند ، با مشقت فرزندان خود را به دنيا مي آورند و براي تغذيه آنها بارها و بارها تا پاي مرگ مي روند .

در ناامني و ترس بچه هايشان را بزرگ مي كنند (البته اگر بتوانند و كشته نشوند ).

و ما انسان ها به جاي اينكه حق زندگي و داشتن قلمرو برايشان قائل شويم ؛ آنها را وحشيانه مي كشيم و محل زندگي شان را نابود مي كنيم .

چرا فكر مي كنيم تنها نژاد بشر حق حيات بر روي كره زمين را دارد ؟!

" دوستت دارم"

تو بهترين شانس زندگي مني "

"با تو موافق نيستم "

" امروز حوصله ندارم و حالم خوب نيست "

...

چقدر بلديم احساس مان را به درستي بيان كنيم ؟

يكي از عوامل مهم بر هم زننده روابط بين فردي ، نحوه بيان احساس است .

براي رفع اين مشكل ، ابتدا لازم است ياد بگيريم احساس خود را بشناسيم .

بدانيم كه عصباني هستيم يا ناراحت ؛ خوشحال هستيم يا آرام ؛ موافقيم يا تحمل مي كنيم ؛ ...

بعد از شناخت احساس خود ، شروع به بيان آن كنيم ، بدون اينكه كسي را مقصر جلوه دهيم و فرافكني كنيم .

احساس ما به نگرش ما نسبت به محيط پيرامون مان بستگي دارد .

" از ماست كه بر ماست "

هميشه ديدار با دوستان با يادآوري خاطرات گذشته و تعريف چندين و چند باره آنها همراه است .

در اين زندگي پر مشغله فعلي بندرت چنين فرصتي پيش مي آيد ، اما همان ديدار اندك و گاه چند سال يكبار هم دلچسب و زيباست .

واقعا اين تعريف كردن خاطرات چه موضوع عجيبي است !

همين كار ساده و بي زحمت تاثيري شديد در شاد كردن و انرژي بخشي دارد .

چرا گاهي با اعضاي خانواده اين كار را انجام ندهيم ؛ گفتن خاطرات كودكي ، خاطره آشنايي با همسر ، تولد فرزندان ، خاطرات دوران تحصيل و ...

شادي به همين سادگي است ؛ باور كنيد !

هرگاه دچار يك استرس شديد شويم ؛ و يا يك اتفاق ريتم زندگي مان را بهم بزند ؛ و ... مدت ها ذهن و رفتار ما را تحت شعاع قرار مي دهد.

يك جورايي بهم مي ريزيم و رشته زندگي از دست مان در مي رود .

اما سر بزنگاه نعمت فراموشي ، به سراغ مان مي آيد و پشت غباري غليظ همه آن ناموزوني ها را پنهان مي كند .

تا بتوانيم دوباره بلند شويم و روي پاهايمان بايستيم ،  نفس بكشيم ، لبخند بزنيم ، اميد داشته باشيم و زندگي كنيم .

واقعا عجب موهبتي است اين فراموشي !

سبك زندگي امروز ما نشان مي دهد كه همواره در پي رفاه و آسايش بوده و هستيم !

اما چرا با وجود اين همه امكانات احساس خوشبختي نمي كنيم ؟

مشكل چيست ؟

چرا بيشتر مردم شب ها خوب نمي خوابند ؟

چرا آمار مصرف داروهاي ضد افسردگي بالاست ؟

چرا زندگي ها به يك كلاف سردرگم مي ماند ؟

چه فريادي در عمق وجود آدم هاست ؟

چرا هيچ كس در ميان ما زندگي كردن بلد نيست ؟

چرا از خود خودمان فرار مي كنيم ؟

چرا ...

چه كسي مي تواند به اين پرسش ها پاسخ گويد ؟

آيا دفترچه راهنمايي براي زندگي در اين دنيا وجود ندارد ؟